Viering 75+ jaar bevrijding, en het 75 + jaar bestaan van de BNMO als vereniging.

24-10-2021

Eindelijk kon de BNMO Afdeling Noord-Brabant het 75+1-jarig Jubileum vieren.

Na veel voorbereiding (ook vanwege Covid-19, want we moesten aan bepaalde voorwaarden voldoen) hebben er we met ons allen een prachtig feest van gemaakt.

De dag begon met een mooie, blauwe lucht en een tweetal militaire voertuigen, een Brits en een Amerikaans model stonden op een mooie plek opgesteld. Ook de Pipers van het Murray's Regiment Pipes & Drums, in het militaire kostuum van 2de wereldoorlog hadden, voordat de bussen arriveerden hun instrumenten al warm geblazen.



De zaal mooi aangekleed met de vlaggen en banners, verdeeld over 8 decennia.
Zodra de leden arriveerden was er al meteen een warm welkom.

Alle gasten kregen een witte anjer opgespeld, en binnen in de zaal stond de koffie en gebak al klaar. Wat was men blij om elkaar weer te ontmoeten, en wat werd er druk over en weer bijgepraat.






Om 12.45 uur was de aanvang van het plenair gedeelte, iets wat zeker niet mag niet ontbreken op een lustrumviering, met een woordje van onze wnd. Voorzitter Rob van Jaarsveld:



CdK Noord-Brabant.

Helaas kon de Commissaris der Koning in Noord-Brabant, mevrouw Mr. Ina Adema niet persoonlijk aanwezig zijn, maar we zijn verheugd dat zij toch een woord tot u wil richten via een opgenomen videoboodschap. Graag uw aandacht voor haar boodschap via de beeldschermen in de zaal.




Vervolgens kreeg de burgemeester van Tilburg, dhr. Weterings het woord.

Hij sprak lovende woorden, een citaat "als ik zo om me heen kijk, zie ik een bijzondere club mensen. U heeft zich ingezet voor vrede en veiligheid en tegen onrecht of onderdrukking".

Dank voor de gastvrijheid die wij mochten ervaren op jullie jubileum.





Hierna kreeg dhr. Bert Dedden het
woord.

Hij verhaalde over de tijd van het ontstaan van de BNMO en de ontwikkelingen van toen en nu. 10 jaar na de 2de wereldoorlog kwam de inzet van Nederlandse militairen in Nieuw-Guinea en Korea. De veranderingen op financieel gebied, en de betrokkenheid met de gezinnen wat nu weer terug op het programma staat. De dienstslachtoffers en de politie hebben hun intrede gedaan in de BNMO. Het maakt voor de BNMO geen verschil wat men is!



Vervolgens was het de beurt van DIG-drager Kolonel Gorissen (11Lichte Brigade Oirschot). Persoonlijk hebben de onderstaande woorden op ons veel indruk gemaakt:

"Zoals ik altijd tegen mijn krijgers met verwondingen zeg: het kenmerk van het dal waar jij in zit , is dat er bergen omheen staan ...anders is het geen dal. Het loont de moeite om de berg te beklimmen, want boven op een berg schijnt de zon. Maar het beklimmen van een berg gaat nooit geleidelijk, maar met pieken en dalen maar het loont de moeite.

Ikzelf ben ook uitgezonden geweest naar meerdere missies. Uw bond staat naar mijn mening met twee benen in het heden en ik bewonder uw doelstelling.

Met jullie 76 jaar zijn jullie verre van bejaard."



Aalmoezenier Sanneke Brouwers was de laatste spreker.

Zij refereerde aan corona, dat een streep door alle vieringen en herdenkingen zette, maar voor herdenken van grote gebeurtenissen kijken we niet op een jaartje, en dat we het lustrum dit jaar inhalen lijkt me mooi passend in de traditie van " het Brabants kwartiertje". Er zijn altijd twee kanten aan één medaille, en achteraf is het makkelijk om de toekomst te voorspellen. Militairen voelen zich vaak in de steek gelaten door burgers die vanaf hun veilige bank achteraf met makkelijke oordelen komen. De balans heeft een plus-en een min-kant maar is geen eenvoudige optelsom .




Hierna werd de Taptoe geblazen door Landmachttrompettist dhr. Wout Beekmans, gevolgd door de kranslegging bij het BNMO vaandel door mevr. Rouwschop (oudste lid) en dhr. van Scheppingen ( jongste lid), gevolgd door 1 minuut stilte en het zingen van het Wilhelmus.



Aansluitend werd een lezing gegeven door dhr. van Oudheusden over de bevrijding van Zuid-Nederland, met dia-beelden ter verduidelijking Heel erg verhelderend en goed verwoord.

Hierna was het officiële gedeelte ten einde en kon men van een drankje gaan genieten. Ondertussen maakte Smidje Verholen zich op om muzikale verhalen te vertellen.
Na van een heerlijk live Cooking buffet te hebben genoten gingen alle leden met aanhang voorzien van een Goodiebag heel erg tevreden weer naar huis. De vrijwilligers van die dag en het bestuur werden overladen met complimenten over de heerlijke dag.

De vrijwilligers van die dag en het bestuur werden overladen met complimenten over de heerlijke dag.

Alle toespraken van deze feestelijke dag staan hieronder volledig vermeld.
De gehele fotoserie, verzorgd door dhr. Henk van Kuijen en dhr. Christ van den Bergh staan in de fotogalerij op de website!

Lies Vos Luijten, Wnd. Secretaris BNMO Noord-Brabant.

Toespraak van de wnd. Voorzitter BNMO Noord-Brabant, dhr. Rob van Jaarsveld.

Beste leden van de BNMO, Veteranen, Oorlogs- en Dienstslachtoffers,

Geachte genodigden, gasten, begeleiders en niet te vergeten onze vrijwilligers.

Als waarnemend Voorzitter van de Afdeling Noord-Brabant heet ik u namens het gehele vrijwilligersteam van harte WELKOM op de viering van 75+ jaar bevrijding ÉN het 75+ jarig bestaan van de BNMO als vereniging.
Het doet ons deugd u allen hier, na bijna 2 jaar weer in groten getale te mogen ontvangen. De reden dat het allemaal wat langer heeft geduurd zal eenieder bekend zijn, dus daar ga ik verder niet op in.

Ik denk dat ik voor ieder van ons spreek als ik zeg dat we hier enorm aan toe waren. Want alle grotere en kleinere attenties die wij u, de leden, als compensatie voor het gemis van de altijd gezellige, maar vooral broodnodige bijeenkomsten en activiteiten hebben laten thuisbezorgen kunnen onmogelijk de warmte, vriendschap en het gevoel van verbondenheid tijdens de lijflijke ontmoetingen vervangen.
Misschien meer dan ooit tevoren wordt het bestaansrecht van de BNMO pijnlijk duidelijk gemaakt. Missies en de gevolgen daarvan, zoals recentelijk in Afghanistan, laten steeds meer mensen beschadigd huiswaarts keren, velen vaak voor het leven getekend, een aantal moesten zelfs het ultieme offer brengen.
In dat kader moeten we zeker stilstaan bij, en aandacht schenken aan het feit dat onze geüniformeerde hulpdiensten, zoals politie, brandweer en medische traumateams dagelijks worden geconfronteerd met verbaal of fysiek geweld, en in het geval van politiemensen zelfs naar de wapens moeten grijpen. Op Nederlandse bodem wel te verstaan! Het feit dat niet alleen militairen in dergelijke omstandigheden het meeste risico lopen wordt maar al te makkelijk over het hoofd gezien.
Zonder organisaties zoals de BNMO is er nauwelijks OOG en OOR voor de ware trauma's en verminkingen, die vaak onzichtbaar, maar daardoor niet minder heftig het leven van deze mensen op zijn kop zetten. Wij MOETEN ons dus blijven inzetten voor JULLIE, en voor hen die ongetwijfeld nog volgen. En dat doen we met heel veel respect en plezier!
Alle leden hebben vorig jaar een prachtig notitieboekje ontvangen. Daarin staat in de vorm van foto's berichten en anekdotes de geschiedenis van de BNMO afgebeeld. Maar het boekje is voornamelijk gevuld met blanco pagina's. Want iedere veteraan, ieder oorlogs- of dienstslachtoffer heeft de eigen ervaringen om het boek mee te vullen; geen enkel verhaal is hetzelfde. We hopen dat deze verhalen worden doorverteld, en door velen gehoord.
Ik sluit mijn inleiding graag af met een woord van dank aan het Nationaal Fonds voor Vrede, Vrijheid en Veteranenzorg (kortweg: het Vfonds), en de gemeentes Eersel, Geertruidenberg, Geldrop-Mierlo en Steenbergen voor het verstrekken van de nodige subsidies om deze viering mede mogelijk te maken. Op deze manier hebben we uw eigen bijdrage zo laag mogelijk kunnen houden.
We gaan over naar het officiële deel van deze jubileumviering. We hebben een aantal bijzondere gasten bereid gevonden het woord tot u te richten; ik zal hen bij toerbeurt aan u voorstellen.

Toespraak van Burgemeester van Tilburg dhr. Weterings.

Beste dames en heren, leden en bestuur van de Bond Nederlandse Militaire Oorlogs- en dienstslachtoffers,

Allereerst wil ik u bedanken voor uw komst naar Tilburg om hier samen het 75-jarig jubileum van de BNMO te vieren. Ik wil u ook hartelijk feliciteren met het bereiken van deze mijlpaal. Als een vereniging of organisatie al zo lang bestaat, dan zegt dat vaak iets over die vereniging of organisatie. Dat is bij u ook het geval.
De BNMO is opgericht direct na de Tweede Wereldoorlog en behartigde de belangen van de gewonde (ex-)militairen, maar ook van de partners en van de weduwen. U streed gezamenlijk bij de overheid voor een beter invaliditeitspensioen, een beter nabestaandenpensioen en voor goede nazorg. De vereniging nam zelf ook initiatieven, zoals een onderling netwerk, lotgenotenbijeenkomsten en sportevenementen. Vervolgens werd in 1957 het BNMO-Woonoord opgericht en in 1983 het BNMO-Centrum.
Uw organisatie is tevens in staat gebleken zich aan te passen aan veranderingen in de maatschappij. Want niet alleen militairen en oud-militairen hadden behoefte aan zorg en belangenbehartiging. Ook dienstslachtoffers en andere geüniformeerden met een dienstverbandaandoening zijn inmiddels van harte welkom bij uw vereniging. Medewerkers van politie, brandweer en ambulance die tijdens of door hun werk in de frontlinie in lichamelijke of geestelijke nood zijn gekomen, kunnen rekenen op de steun en hulp van uw vereniging.
En dat doet me deugd, want als ik zo om me heen kijk, zie ik een bijzondere club mensen. U heeft zich ingezet voor vrede en veiligheid en tegen onrecht of onderdrukking. U toonde inzet bij handhaving of het bestrijden van misdaad en rampen. U stond vooraan bij calamiteiten, ongelukken en ongeregeldheden. En altijd met hetzelfde doel: er zijn voor een ander en optreden om de samenleving veiliger en rechtvaardiger te maken. Ik ben u daar zeer erkentelijk voor. Maar u als geen ander, weet dat uw werk niet zonder risico's of gevaren is. U heeft de gevolgen daarvan vaak letterlijk aan den lijve ondervonden.
Uw BNMO, inmiddels 76 jaar oud, is nog steeds relevant en van waarde voor haar leden. Binnen de vereniging staan ontmoeting en ontspanning centraal. Leden ervaren erkenning en herkenning. Er is wederzijds begrip en de verbondenheid en zorg voor elkaar worden gestimuleerd. Daarnaast is in 76 jaar enorme kennis opgebouwd op gebied van zorgverlening, ondersteuning en begeleiding. Leden kunnen rekenen op zowel collectieve als individuele belangenbehartiging op maat. U staat bij BNMO écht 'samen sterk'.
Ik heb er dan ook het volste vertrouwen in dat uw vereniging een mooie toekomst tegemoet gaat. Ga vooral door met uw goede werk. Nogmaals gefeliciteerd met uw jubileum en weet dat u altijd welkom bent in Tilburg.

Dank u wel.

Toespraak Bert Dedden namens de BNMO.


Dames en Heren,

Dit jaar viert de BNMO haar 76-jarig bestaan. Het is goed denk ik even terug te kijken wat er zoal in 76 jaar door de BNMO is bereikt en of de BNMO nog wel toekomst heeft. Ik wil daar de komende tien minuten iets over zeggen.
Augustus 1945: In Den Haag wordt de BNMO opgericht. Een bond voor steun aan de in de tweede wereldoorlog gewond geraakte militairen en hun gezin, en weduwen van omgekomen militairen.
In de tien jaar na de tweede wereldoorlog worden tienduizenden Nederlandse militairen ingezet in voormalig Nederlands-Indië, Korea en Nieuw-Guinea. Veel aldaar gewond geraakte militairen worden lid van de BNMO. Daarnaast worden ook dienstslachtoffers die geen uitzending hebben meegemaakt en dus formeel geen veteraan zijn, lid van de BNMO. Het ledental loopt op tot zo'n 7.000.
In het begin van haar bestaan richt de BNMO zich op het verbeteren van de
Woon-en leefomstandigheden van oorlogs -en dienstslachtoffers.
Met name op aandringen van de BNMO worden in 1946 en nog een keer in 1956de militaire invaliditeitspensioenen en weduwenpensioenen aanzienlijk verhoogd.
Er was na de oorlog behoefte aan aangepaste woningen voor oorlogs-en dienstslachtoffers. Met een aantal nationale acties werd begin jaren vijftig ruim vijf miljoen gulden voor dit doel ingezameld. Aan deze acties is onlosmakelijk de naam van filmster Audry Hepburn verbonden.
Met het geld werd een stuk grond gekocht en in 1954 startte de bouw van aangepaste woningen voor oorlogs en dienstslachtoffers. In 1958 opende toenmalig Koningin Juliana een complex met 14 bungalows en een Woonoord voor alleenstaanden met 30 appartementen.
Begin jaren '70 stond de toenmalige voorzitter van de BNMO, dhr. Bib van Lanschot, aan de basis van de Goede Doelen Loterij. Hierbij kwam geld vrij voor onder meer oorlogs-en dienstslachtoffers. Met dat geld werden nog een aantal bungalows in Doorn gebouwd en het BNMO-Centrum. Een groot gebouw met kantoorruimten, appartementen, een zwembad en een bowlingbaan. Velen van u kennen het gebouw nog wel. Momenteel zijn van het gebouw alleen de appartementen nog bewoond. De overige faciliteiten zijn opgenomen in het gebouw De Basis.
Nog een stapje in de geschiedenis. Vanaf 1990 zien we dat naast de dienstslachtoffers ook veteranen die gewond zijn geraakt in onder andere Libanon, voormalig Joegoslavië, Irak, Afghanistan en Mali lid worden van de BNMO. En sinds 2014 staat de BNMO ook open voor andere geüniformeerden en dan met name de Politie.
We hebben inmiddels zo'n 350 leden afkomstig van de Politie.
Dames en Heren, tot zover een korte terugblik. Maar is de BNMO in al die jaren erg veranderd? Ja en Nee. Ik zal het toelichten.
Ja, de BNMO is veranderd. We hebben minder leden. We krijgen minder subsidie en kunnen dus minder voor u doen en moeten bij activiteiten een eigen bijdrage vragen. En u verblijft in Doorn niet meer in een luxe hotel met zwembad en bowlingbaan, maar nog wel in een net hotel met vriendelijke mensen. En er volgen in Doorn nu ook mensen van met een Politie-verleden programma's van de BNMO. Dat was even wennen.
Ook de Afdelingen moeten gezien de financiële situatie de hand op de knip houden, maar kunnen toch nog steeds leuke activiteiten organiseren.
Maar nee, eigenlijk is er bij de BNMO niet zoveel veranderd. De Kernwaarden van de BNMO zijn vanaf haar oprichting dezelfde gebleven.
Kameraadschap, Zorg voor Elkaar, Belangenbehartiging en Kennis van Zaken zijn nog steeds de pijlers van de BNMO. Hoe uit zich dat?
Kameraadschap en Zorg voor Elkaar hebben we de afgelopen anderhalf jaar tijdens de corona-uitbraak kunnen ervaren. Bij vrijwel alle afdelingen heeft het netwerk van contactpersonen goed gefunctioneerd en kregen de leden een bloemetje, kaartje of persoonlijke aandacht.
Belangenbehartiging en Kennis van Zaken is eveneens nog steeds van groot belang en krijgt de aandacht. Zo hebben we met steun van de Nationale Ombudsman de indexering van het Militaire Invaliditeits Pensioen ( MIP) op de agenda van het overleg tussen de Militaire Belangenorganisaties en de minister van Defensie gekregen. En hetzelfde geldt voor de vaststelling van de hoogte van het Militair Invaliditeits Pensioen als gevolg van een Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS). U kunt in vrijwel iedere uitgave van onze Kareoler de ontwikkelingen in dezen volgen.
Dames en heren, zo maar een paar voorbeelden waaruit blijkt dat de inzet van de BNMO voor haar leden nog net zo is als vroeger.
Een belangrijke vraag die vandaag ook voor ligt is: Is er een toekomst voor de BNMO?
De afgelopen jaren zijn weer duizenden Nederlandse militairen over de gehele wereld ingezet. Ook de Politie neemt actief deel aan internationale missies en heeft in Nederland een belangrijke en soms gevaarlijke taak in het handhaven van orde en veiligheid. Hun inzet is niet zonder risico en dat zal in de toekomst niet anders zijn. Een aantal van hen zal als gevolg van hun inzet, soms langdurig, zorg en begeleiding nodig hebben om de gevolgen van die inzet te verwerken. Voor hen is en blijft er de BNMO.
De Inhoud van het werk van de BNMO zal wel veranderen. Een paar voorbeelden: We krijgen hoe langer hoe meer jongere leden. De vertrouwde ontmoetende programma's in Doorn blijven bestaan, maar jongeren willen ook andere programma's. Korte programma's die erop gericht zijn de regie over het eigen leven te hernemen, als het gaat om deelname aan gezin of werkomgeving. En ook het regionaal organiseren van programma's wordt onderzocht. Contact tussen de leden vindt hierbij minder georganiseerd plaats, maar spontaan en meer lokaal.
Het gaat momenteel niet slecht met de BNMO, maar we mogen niet achterover leunen. Ik denk dat als de BNMO goed oog houdt op de veranderende behoeften van haar leden, ze nog lange tijd van grote steun voor haar leden kan zijn.

Beste mensen.

Vorig jaar herdachten we dat Nederland 75 jaar geleden bevrijd werd. Bevrijders werden bedankt en slachtoffers herdacht. En hierbij werd terecht aandacht geschonken aan hen die gewond raakten als gevolg van hun inzet. De BNMO kan hen ook in de toekomst tot steun zijn en helpen de pijn als gevolg van de inzet te verzachten.
Het maakt voor de BNMO geen verschil of iemand gewond is geraakt op patrouille in Nederlands-Indië of Libanon, bij een oefening, of als gevolg van een inzet bij een ernstig ongeluk of arrestatie. Onze leden verdienen erkenning en waardering voor hun inzet waar ook ter wereld. Ze hebben, ieder op hun eigen wijze, offers gebracht om anderen te helpen in vrijheid en veiligheid te leven. Het is goed om bij de herdenking van het 76-jarig bestaan van de BNMO hier nog eens even stil bij te blijven staan en aandacht aan te schenken.

Dank u wel.


Toespraak Kolonel Gorissen DIG-drager (11Lichte Brigade Oirschot).

Vanuit mijn expeditionaire inzet heb ik ervaring met fysiek gewonde en psychische gewonde militairen. Zoals ik altijd tegen mijn krijgers met verwondingen zeg: het kenmerk van het dal waarin jij zit, is dat er bergen omheen staan....anders is het geen dal. Het loont de moeite om de berg te beklimmen, want boven op een berg schijnt de zon. Maar het beklimmen van een berg gaat nooit geleidelijk, het gaat met pieken en dalen, maar .....je gaat omhoog. Uiteindelijk kom je boven en daar schijnt de zon.

Boven op de berg in de zon doen littekens van de verwonding pijn. Maar deze littekens kun je insmeren tegen de zon en zo leer je omgaan met littekens. Het loont dus de moeite om de berg te beklimmen!
Geachte voorzitter, leden van de Bond van Nederlandse Militaire Oorlogs-en Dienstslachtoffers,
Bovenal feliciteer ik u allen met het 75-jarig bestaan van uw bond. Inmiddels 75 jaar plus 1 jaar en een maand......een verlate viering, maar daardoor niet minder heuglijk. Van harte gefeliciteerd!
Ik ben kolonel Haran Gorissen, chef staf van 13de Lichte brigade in Oirschot. Er is mij verzocht kort het woord tot u allen te richten. Hiertoe heb ik mij wel even moeten verdiepen in de term BNMO....wat is BNMO dan? Nadat ik de afkorting duidelijk had, wekte uw bond wel meteen mijn interesse. Nederlandse oorlogs- en dienstslachtoffers.... momenteel iets van alle dag. Iets van alle dag voor u allen hier in de zaal .....iets van alle dag voor velen uit missies, ook recente missies.....iets van alle dag voor alle leiders, zorgers en buddy's in alle geüniformeerde diensten.....iets van alle dag voor mij als voormalig commandant van meerdere missies, u heeft dit gehoord in mijn inleiding..... en ook zeker iets van alle dag voor mij persoonlijk.... U kunt dit zien op mijn DT... de draaginsigne gewonde.
Uw bond staat naar mijn menig met twee benen in het heden en is springlevend. Ik bewonder uw doelstelling: u maakt zich sterk voor de belangen van gewonde militairen en hun achterban. Jullie allen hebben ook veel bereikt. Voortkomend uit herstellingsoord Huize Kareol, is mede door jullie toedoen de World Veterans Federation en Gehandicaptensport Nederland tot stand gekomen, is in 2000 het veteraneninstituut ontstaan, is in 2007 het Vfonds ontstaan, en heeft Stichting de Basis het daglicht gezien.
Allemaal bekende instituten.....in ieder geval voor mij als militair. Tevens hebben jullie in 2014de verbreding gezocht. Alle geüniformeerde strijders met een dienstaandoening mogen zich bij jullie aansluiten en zijn van harte welkom. Jullie hebben in 75 jaar veel bereikt. Ik feliciteer jullie dan ook met jullie 75ste verjaardag, maar ik feliciteer jullie ook oprecht met jullie prestaties van de afgelopen 75 jaar. Jullie voegen daadwerkelijk iets waardevols toe voor velen. Zoals gezegd......jullie staan met twee benen in het heden en zijn springlevend. Met jullie 75 jaar zijn jullie verre van bejaard.

Dank u wel.


Toespraak Aalmoezenier Sanneke Brouwers.

Vorig jaar was het lustrum van het 75-jarig bestaan van de BNMO. Vanwege corona konden we dat helaas niet vieren. De lockdown zette óók een streep door een gezamenlijke viering van 75 jaar vrijheid in Nederland. De start van de bevrijding die werd ingeluid met de slag om de Schelde en operatie Market Garden, konden we in het najaar van 2019 gelukkig nog wél herdenken. Voor herdenken van zulke grote gebeurtenissen, kijken we niet op een jaartje. En dat we het lustrum dit jaar inhalen lijkt me mooi passend binnen de traditie van "het Brabants kwartiertje".
Herdenken en stil staan is belangrijk in een wereld die snel verandert.
Covid 19 heeft onze wereld veranderd. We hebben ervaren dat zekerheden broos zijn, vrijheid kan worden ingeperkt en onze samenleving niet onkwetsbaar is.
Maar dit betekent niet dat we de oorlog in Nederland vergeten of lichtzinnig gaan denken over het belang van vrede en veiligheid en de inzet van militairen en andere geüniformeerden.
Daarom blijven we herdenken wat achter ons ligt en zijn we vandaag bij elkaar.
Terug kijkend op het afgelopen jaar zullen er onder u mensen zijn die een dierbare zijn verloren. Misschien heeft u zelf corona gehad of de ziekte van dichtbij meegemaakt. Wellicht zat u veel alleen, was u bang of vielen zorg, hobby of sociale contacten weg.
Misschien waren er ook positieve dingen. Soms hoor ik van mensen dat ze de afstand op straat prettig vonden. Was tijd voor andere dingen en kon de natuur op adem komen.
Zo zijn er altijd twee kanten aan één medaille. En is het achteraf makkelijk om de toekomst te voorspellen.
Misschien moeten we erkennen dat er veel dingen zijn die we niet in de hand hebben.
Dit geldt ook voor het einde van de missie in Afghanistan en de zorgwekkende situatie in het land nu.
Ook voor veel veteranen is het teleurstellend dat hun inzet niet tot blijvende verandering heeft geleid. Zij hebben daar veel gegeven, sommigen zelfs alles. Dat is moeilijk.
Ik denk aan het beeld dat een collega schetste vanuit zijn ervaring in Afghanistan. Een oude Afghaanse man -lange grijze baard, tulband-zit biddend op een matje onder een oude boom. Achter hem trekt een colonne Nederlandse militairen langs. De Nederlanders zijn niet de eerste militaire mogendheid die zich mengt in het land.

En wellicht ook niet de laatste. Voor de biddende man en de boom lijkt de tijd stil te staan terwijl alles om hem heen verandert. Zij bewegen niet mee. Zij hebben de tijd. De eeuwigheid misschien zelfs.
Dit perspectief maakt ons en onze invloed bescheiden. Het is moeilijk om de balans op te maken. Heeft de missie zin gehad? Hebben we onterecht hoop gegeven of een zaadje gepland? Hadden we langer moeten blijven of nooit moeten gaan? Militairen hebben altijd geworsteld met deze tweeslachtigheid. En hoe kijken we nu naar hen?
Blijven we achter onze veteranen staan wanneer ons oordeel ten aanzien van een missie door de tijd verandert? Ook wanneer in een missie beoogde doelen niet worden gehaald?
Militairen voelen zich vaak in de steek gelaten door burgers die vanaf hun veilige bank achteraf met makkelijke oordelen komen. De balans heeft een plus-en een min-kant, maar is geen eenvoudige optelsom. Het is een momentopname.
Soms is het goed even te wachten, stil te zitten en te reflecteren. Een minuut stilte. Een Brabants kwartiertje, een jaartje uitstel, op de plaats rust.
Dit ritme van verandering en stilstaan is mooi verwoord in het Bijbelboek Prediker. Prediker stelt dat er voor alles een tijd is. Dingen komen en gaan, maar we hebben veel dingen niet in de hand. We moeten er het beste van maken waar we kunnen en soms accepteren dat het anders gaat. Prediker adviseert zo veel mogelijk te genieten van de fijn dingen in het leven. Daarom zijn we vandaag bij elkaar. Om stil te staan en te herdenken maar ook om te ontmoeten en lekker te eten. Laten we dát ook blijven doen. Ik sluit af met de woorden van Prediker.

Voor alles wat gebeurt is er een uur,
een tijd voor alles wat er is onder de zon .

Er is een tijd om te huilen
en een tijd om te lachen,
een tijd om te rouwen
en een tijd om te dansen.

Er is een tijd om te scheuren
en een tijd om te herstellen,
een tijd om te zwijgen
en een tijd om te spreken.

Er is een tijd om lief te hebben
en een tijd om te haten.
Er is een tijd voor oorlog
en een tijd voor vrede.

Wat er is, was er al lang; wat zal komen, is er altijd al geweest.
god haalt wat voorbij is altijd weer terug.
Nu is het tijd om lekker te gaan eten, gezellig samen te zijn.

Ik wens u een heel mooie dag!